Tajemnicza relacja starca i młodej dziewczyny ujawnia się przed nami z każdym kolejnym listem.

Narrator jest znalazcą nieznanej korespondencji swojego brata. Decyduje się ją opublikować w nadziei, że listy dotrą do adresatki. Z wiadomości tych jasno wynika, że w ostatnim okresie swojego życia nadawca, profesor literatury, stracił głowę dla młodej kobiety. Spotykał ją, śledził, podglądał, a wreszcie napisał do niej kilkanaście listów... Trudno jednak usprawiedliwić ten fakt dodatkową okolicznością w postaci tego, że zupełnie nie wiadomo, czy kobieta ta naprawdę istnieje.

Dialog poświęcony retoryce, prawdzie i sprawiedliwości.

„»Wojna i bitwa«” – zwraca uwagę Eric Voegelin – „to pierwsze słowa dialogu Gorgiasz, którego treścią jest wypowiedzenie wojny zepsutemu społeczeństwu”. Tak zaczyna się dzieło, z którego Platon, jak można przypuszczać, uczynić chciał rodzaj programowego dokumentu Akademii. Tytuł wskazuje przeciwnika, który uważany był za największego mówcę ówczesnej Grecji. Znajdujący się u szczytu uznania i popularności Gorgiasz z Leontinoi – mistrz i nauczyciel retoryki – był wielkim autorytetem w sprawach moralnych i politycznych. Gorgiasz – sygnalizuje Platon – to nie wprawka, prowokacja czy zaczepka, ale prawdziwa próba sił czy wręcz – trzymając się militarnej stylizacji – generalna rozprawa z wrogiem. Czy można się dziwić, że taki sygnał elektryzuje? W czasach gdy retoryka stanowi, jak pisze Eric Dodds, „sztukę sukcesu”, a „retor” jest właściwie synonimem „męża stanu”, wiadomo bowiem, że wojna dotyczyć musi fundamentów życia jednostki i wspólnoty, a więc pytań o dobre życie, prawdziwe szczęście oraz o to, czym są i czym powinny być polis i polityka.

Gorgiasz to także jeden z najważniejszych tekstów, bez których nie sposób mówić zarówno o filozofii politycznej Platona, jak i jego mistrza - Sokratesa. Stanowi on pomost między wczesnymi dialogami sokratycznymi, a tymi, w których w usta Sokratesa autor wkłada już własną naukę o ideach. Pisany u schyłku okresu sokratycznego Gorgiasz obiecuje doktrynę przynajmniej częściowo wyzwoloną spod wpływów mistrza. Jest jednocześnie czymś więcej – możemy przypuszczać, że stanowi rodzaj filozoficznego komentarza do podjętych przez Platona wyborów i zawiera pewien rodzaj programu przyszłych działań, których sednem jest rozwój założonej przezeń Akademii.

Sześć wykładów o istocie sztuki i przemianach w myśleniu o niej w ciągu wieków.

Dlaczego i w jaki sposób wielka sztuka często powstaje w burzliwych okolicznościach? Jak to możliwe, że obrazy i dzieła, powstałe z doświadczenia niepokoju, rozdarcia czy sprzeciwu, po wiekach trafiają do muzeów i stają się łatwo przyswajalną częścią kulturowego krajobrazu, pozbawioną energii, która nadawała im sens? Jaka jest relacja sztuki, nauki i religii? Jak postęp techniczny odciska się na wyborach artystów i na recepcji sztuki? To tylko kilka z tematów, które Wind podjął w swoich wykładach, wygłoszonych na antenie BBC w ramach prestiżowej serii Reith Lectures.

Jaki sens przyświeca ludzkim dziejom i jakie światło rzuca na nie Wcielenie?

W swojej książce Vittorio Possenti stawia bardzo rzetelną diagnozę obecnej epoki historycznej. Włoski myśliciel twierdzi, że dzięki analizom prowadzonym w ramach teologii politycznej i filozofii historii można dokonać adekwatnego opisu relacji istniejącej między władzą polityczną a szeroko rozumianą filozofią.

Zdaniem Possentiego nie należy się poddawać w obliczu braku sensu, dominacji techniki, dekonstrukcji osoby, posthumanizmu czy proroctw o końcu czasów. Potrzeba nowego początku, gdy chodzi o chrześcijańską interpretację człowieka i świata. Współczesny kryzys antropocentryzmu otwiera niespotykane dotąd możliwości połączenia historii z Transcendencją, aby kroczyć w stronę inkluzywnego humanizmu, który docenia implikacje historyczno-polityczne Wcielenia i ukazuje potrzebę badania sensu historii.

__________________________

DOFINANSOWANO ZE ŚRODKÓW MINISTRA KULTURY I DZIEDZICTWA NARODOWEGO POCHODZĄCYCH Z FUNDUSZU PROMOCJI KULTURY - PAŃSTWOWEGO FUNDUSZU CELOWEGO

Zapisy Wykładów Janopawłowych wygłoszonych w roku akademickim 2022/2023.

Do udziału w cyklu JP2 Lectures zostali zaproszeni najwybitniejsi myśliciele z całego świata, którzy w dialogu z myślą św. Jana Pawła II podjęli się namysłu zarówno nad tym, co w jego dziele intrygujące i żywe, jak i nad tym, co szczególnie ważne, piękne i trudne dzisiaj – we współczesnym Kościele i świecie.

Trzeci tom JP2 Lectures otwiera wykład prof. Josepha Weilera, w którym przygląda się on próbom zdechrystianizowania Europy. Siostra Helen Alford OP rozważa kryzys Europy w kontekście katolickiej nauki społecznej; prof. Antoine Arjakovsky patrzy na wojnę ukraińsko-rosyjską z perspektywy encyklik Jana Pawła II; prof. Vittorio Possenti analizuje papieski personalizm i przedstawia zadania współczesnej humanistyki; Rusty Reno pyta o rolę i obowiązki chrześcijaństwa w spolaryzowanym współczesnym świecie, natomiast prof. Mirosława Grabowska przedstawia wnioski z obserwacji procesów sekularyzacji w Polsce i na świecie. Wykład Dariusza Karłowicza, poświęcony jest nierównościom oraz wynikającym zeń niepokojom społecznym; autor przywołuje kilka rozwiązań tego problemu z historii starożytnej. Zamykający zbiór esej ks. prof. Franciszka Longchamps de Bériera porusza problematykę godności osoby ludzkiej w świetle prawa rzymskiego. 

Zbiór artykułów poświęconych filozoficznym źródłom nowoczesnej polskiej kultury rodzącej się w czasach zaborów.

To właśnie utrata państwa w stopniu decydującym określa polskie doświadczenie nowoczesności. Mimo to jednak Polacy – którzy w XIX wieku podlegali procesom modernizacji takim, jakie na ziemiach polskich prowadziły potęgi zaborcze – stali się nowoczesnym narodem pomimo braku własnego państwa. Studia i szkice zebrane w książce Tomasza Herbich ukazują, jak do dzieł twórców takich jak Adam Mickiewicz, August Cieszkowski, Zygmunt Krasiński czy Stanisław Brzozowski idee charakterystyczne dla europejskiej nowoczesności przenikały i jak uzyskiwały w nich charakterystyczny dla polskiej kultury umysłowej wydźwięk – taki wydźwięk, który do dzisiaj stanowi o jej swoistości i oryginalności. Podążanie śladami wymienionych twórców to zatem także kroczenie drogą, którą polska myśl odbyła do samodzielności i samostanowienia.

Zbiór poetyckich opowiadań o Śląsku, przedstawiający jego krajobrazy i mieszkańców.

Zawierająca dwadzieścia pięć utworów książka, należąca do gatunku Bildungsroman, podzielona jest na trzy części: Refleksy, Opowiadania, Pseudomorfozy.

Opowieści sięgają końca XIX wieku, a kończą się na czasach współczesnych. Dobre duchy i robotnicze osiedla pochodzą z Górnego Śląska. Portrety Ślązaków, odcienie gwary śląskiej, mistyczne krajobrazy szkicowane są z rzeczową czułością. Lektura książki pozwala zajrzeć za mury starych ceglanych domów i osiedli górniczych, usłyszeć i zobaczyć ludzi, którzy je zamieszkują. Ale nie tylko to, ponieważ świat widzialny odsłania nam zawsze coś więcej, coś, za czym często tęsknimy.

Kalendarz ozdobiony obrazami powstałymi w projektu "Namalować katolicyzm od nowa". 

Stworzony na nadchodzący rok 2026, wydrukowany na wysokiej jakości papierze będzie ozdobą wnętrza i pomocą w planowaniu. 

Współczesne interpretacje malarskie sceny Bożego Narodzenia.

Dzieła te, wykonane przez dziesięcioro wybitnych polskich malarzy, stanowią następny etap rozpisanego na dwadzieścia jeden lat projektu "Namalować katolicyzm od nowa", który zapoczątkowany został przez wystawę współczesnych wizji obrazu Jezusa Miłosiernego. Niniejszy zbiór jest trzecią częścią cyklu przedstawień kolejnych tajemnic Różańca. Po Zwiastowaniu oraz Nawiedzeniu „nadszedł więc czas na Betlejem – ukazanie wcielonego Słowa, tajemnicę tajemnic, paradoks nad paradoksami” jak podkreśla dr Dariusz Karłowicz, kurator wystawy.

Próby uchwycenia tajemnicy Wcielenia w języku współczesnej sztuki podjęli się: Jarosław Modzelewski, Ignacy Czwartos, Jacek Dłużewski, Wojciech Głogowski, Jacek Hajnos OP, Krzysztof Klimek, Bogna Podbielska, Beata Stankiewicz i Grzegorz Wnęk oraz przedstawicielka młodego pokolenia artystów – Karolina Żądło.

FOR ENGLISH SCROLL DOWN.

Na czym polega więź sztuki z moralnością? Jakie miejsce zajmuje Piękno w życiu osoby i wspólnoty?

Jak zachować właściwą, potrzebną twórcom, autonomię sztuki, a zarazem nie rezygnować z moralnej odpowiedzialności artysty, także przed społeczeństwem? Dlaczego tak ważną rolę odgrywa wobec twórczości artystycznej dyskusja i krytyka – i czym powinny się one kierować?

Te fundamentalne pytania, o nieprzemijającej aktualności, postawił przed sobą Jacques Maritain, wybitny francuski filozof katolicki, który odegrał kluczową rolę w odrodzeniu tomizmu w XX wieku. Myśliciel całe życie interesował się sztuką i jej duchowym wymiarem, czego odzwierciedleniem jest znana praca Sztuka i mądrość. Dotąd pozostawała jednak nieprzetłumaczona na język polski ważna rozprawa Odpowiedzialność artysty. Jej tłumaczenie uzupełnia więc lukę w poznawaniu myśli etycznej i estetycznej jednego z najważniejszych myślicieli chrześcijańskich XX wieku.

Przede wszystkim przypomina jednak wagę postawionych przez niego pytań o relację między Pięknem i jego metafizycznym zakorzenieniem, między sztuką, moralnością i społeczeństwem.

__________________________

DOFINANSOWANO ZE ŚRODKÓW MINISTRA KULTURY I DZIEDZICTWA NARODOWEGO POCHODZĄCYCH Z FUNDUSZU PROMOCJI KULTURY - PAŃSTWOWEGO FUNDUSZU CELOWEGO.

Wybitny grecki historyk opisuje życie ojca filozofii europejskiej.

Wspomnienia o Sokratesie to ostatnie spośród czterech pism sokratycznych Ksenofonta, które ukazały się w prowadzonej przez Teologię Polityczną oraz Państwowy Instytut Wydawniczy Bibliotece Klasycznej. Nowe tłumaczenie tego jednego z kluczowych źródeł do badań nad historycznym Sokratesem zostało, tak jak w przypadku poprzednio wydanych dzieł Ksenofonta, wykonane przez Dorotę Tymurę. Wspomnienia o Sokratesie to zarazem najobszerniejsze oraz najważniejsze spośród pism, które Ksenofont – jeden z najważniejszych historyków greckich – poświęcił prawdopodobnie najwybitniejszemu spośród jego współczesnych: Sokratesowi.

Na szczególne podkreślenie zasługuje znaczenie Wspomnień o Sokratesie oraz innych, wydanych już w Bibliotece Klasycznej pism sokratycznych Ksenofonta, które wraz z wczesnymi dialogami Platona, Chmurami Arystofanesa oraz fragmentami pojawiającymi się u Arystotelesa, współtworzą zbiór najważniejszych źródeł do badań nad historycznym Sokratesem.