• Twój koszyk jest pusty

Eric Voegelin, Epoka ekumeniczna

front ee
  • Eric Voegelin, Epoka ekumeniczna
  • 58.00 zł
  • Autor: Eric Voegelin
  • Oprawa: miękka
  • Format: 148x210
  • Liczba stron: 574
  • Wydawnictwo: Teologia Polityczna
  • ISBN: 978-83-62884-21-6

IV tom opus magnum "Order and History"


„Epoka ekumeniczna” to czwarty tom studium „Order and History”, będącego opus magnum w dorobku Erica Voegelina, jednego z najwybitniejszych dwudziestowiecznych filozofów polityki.

Voegelin kontynuuje w tej książce badania, które podjął we wcześniejszych tomach, doprowadzając narrację do czasów upadku cesarstwa rzymskiego. Można w niej znaleźć także obszerne odwołania do paralelnych fenomenów w kulturach azjatyckich, szczególnie do cywilizacji chińskiej. „Epoka ekumeniczna” odgrywa kluczową rolę w całym „Order and History” – Voegelin weryfikuje w niej dotychczasowe założenia badawcze i wykłada teoretyczne podstawy swojej filozofii politycznej.

O przyczynach, które sprawiły, że konieczna stała się rewizja wcześniejszych założeń badawczych, Voegelin napisał między innymi następujące słowa:

Tworząc podstawy „Porządku i historii”, podzielałem wciąż obiegowe przekonanie, że koncepcja historii jako pełnego sensu następstwa wydarzeń ułożonych na prostej linii czasu stanowiła wielkie osiągnięcie Izraelitów i chrześcijan, uprzywilejowanych w jej tworzeniu dzięki objawieniom, podczas gdy poganie, pozbawieni objawienia, nigdy nie byli w stanie wykroczyć poza koncepcję czasu cyklicznego. Zarzuciłem to przekonanie, gdy odkryłem, że jednoliniowe ujęcie historii, obejmujące czas od bosko-kosmicznych korzeni porządku aż po teraźniejszość autora ujęcia, jest formą symboliczną rozwiniętą pod koniec trzeciego tysiąclecia przed Chrystusem w imperiach starożytnego Bliskiego Wschodu. Formie tej nadałem nazwę „historiogonia”.

To odkrycie poważnie wstrząsnęło moimi planami. W grę wchodziło coś więcej niż tylko odrzucenie obiegowego założenia. Okazało się bowiem, że prawdziwa historia jednoliniowa, co do której zakładałem wcześniej, że stanowi rezultat procesu różnicowania (a z nią jej sensy), jest symbolizmem kosmologicznym. Co więcej, symbolizm ten pozostawał niezmienny przez tysiące lat od swego powstania w społeczeństwach Sumeru i Egiptu, pielęgnowany następnie przez Izraelitów i chrześcijan, aż po „filozofie historii” XIX wieku.

Eric Voegelin, Epoka ekumeniczna

 

O „Epoce ekumenicznej” powiedziano między innymi:

Eric Voegelin to klasyk dwudziestowiecznej filozofii polityki, który bez wątpienia należy do ekskluzywnego grona myślicieli tej miary co Carl Schmitt, Michael Oakeshott, Bertrand de Jouvenel, Hannah Arendt czy John Rawls. Nie ulega zatem wątpliwości, że pisma Voegelina zasługują na wprowadzenie do polskiego krwiobiegu intelektualnego. Od kilku lat Teologia Polityczna, z wydatnym wsparciem Instytutu Książki, realizuje z powodzeniem projekt – dodajmy: bardzo ambitny i trudny od strony merytorycznej – wydania polskiej edycji opus magnum tego autora, tworzonej przez kilka dekad pięciotomowej pracy „Order and History”. Jak dotąd staraniem rzeczonego wydawnictwa ukazał się tom pierwszy („Izrael i Objawienie”, 2014), drugi („Świat polis”, 2013) i trzeci (w dwóch osobnych tomach: „Platon”, 2009, oraz „Arystoteles”, 2011). Biorąc to pod uwagę, dotychczasowe działania Teologii Politycznej na tym polu należy uznać za nieocenione dla przybliżania myśli Voegelina polskiemu czytelnikowi, zaś inicjatywę wydawania kolejnego tomu za naturalną konsekwencję obranej strategii wydawniczej.

 

prof. Zbigniew Stawrowski, recenzja wydawnicza

 

„The Ecumenic Age” stanowi kontynuację planu badawczego realizowanego we wcześniej napisanych tomach, ale równocześnie cechuje go istotna odmienność, gdyż powiększający się materiał badawczy sprawił, iż dokonane wcześniej wyróżnienie pięciu typów porządku społecznopolitycznego i ich symbolizacji (imperia starożytnego Bliskiego Wschodu i związane z nimi mity kosmologiczne; istnienie historyczne ludu wybranego poprzez objawienia Mojżesza i proroków; polis i mity greckie oraz rozwój filozofii greckiej jako symbolicznego ujęcia porządku; wielocywilizacyjne imperia od czasów Aleksandra Wielkiego i powstanie chrześcijaństwa; nowożytne państwo narodowe i pojawienie się nowożytnego gnostycyzmu jako symbolicznej formy porządku) okazało się niewystarczające. Voegelin zwraca w tym tomie uwagę na dwa ujęcia czasu: linearne i osiowe. Czas linearny pozwala odsłaniać porządek na różnych jego poziomach od rzeczywistości społecznopolitycznej do sfery symbolicznej jako proces(y), w którym(ch) elementy występujące na owych poziomach ujmowane są w ich rozwoju i następstwie. Czas osiowy umożliwia uchwycenie zjawisk występujących równolegle w pierwszym tysiącleciu po Chrystusie w tak odległych i właściwie odizolowanych od siebie społeczeństwach, jak Grecja i Chiny.

 

 prof. Miłowit Kuniński, recenzja wydawnicza

 

Regulamin Warunki wysyłki

Oprogramowanie sklepu i jego wynajem dostarcza: symbioza.net.pl